شاید دیده باشید که تلسکوپ فضایی جیمز وب در این هفته محور بحث‌های زیادی شده است، اما تلسکوپ فضایی هابل زمانی نمادین‌ترین تلسکوپ فضایی بود.

تلسکوپ جیمز وب روزی جانشین هابل خواهد شد، اما برخی از شگفت انگیزترین تصاویر فضایی گرفته شده توسط این فضاپیمای قدیمی غیرقابل تکرار خواهد بود.

در طول سه دهه گذشته، تلسکوپ هابل تصاویر شگفت انگیزی از فضا به زمین ارسال کرده است. تصاویر و داده‌هایی که هابل تاکنون جمع آوری کرده است، درک ما از کیهان را تغییر داده و افزایش داده است.

ارکان آفرینش

1314055_475

تلسکوپ فضایی هابل ناسا این تصویر را در سال ۱۹۹۵ ثبت کرد. این تصویر ارکان آفرینش نام دارد و بخش کوچکی از سحابی عقاب را نشان می‌دهد. وسعت این سحابی ۴ تا ۵ سال نوری است که ۷۰ در ۵۵ سال نوری عرض دارد. سحابی فقط یک ابر بزرگ از غبار و گاز در فضا است.

این عکس خیره کننده از مشتری به وضوح یک "مگا طوفان" عظیم را نشان می‌دهد که در بالای سطح می‌چرخد. به اصطلاح لکه قرمز بزرگ پهن‌تر از زمین است و سرعت باد‌های خشمگین آن به ۴۲۵ مایل در ساعت می‌رسد.

توهم نوری کهکشان

1187156_811

ستاره شناسان کهکشانی را در جهان دور مشاهده کردند که حداقل ۱۲ بار در آسمان شب تکراری به نظر می‌رسد. این منظره غیرمعمول با استفاده از تلسکوپ فضایی هابل ناسا/ESA با هدف درک بهتر دانشمندان از کیهان اولیه ثبت شد. کهکشانی که چندین بار در تصویر ظاهر می‌شود، لقب کمان انفجار خورشید را گرفته است. تقریباً ۱۱ میلیارد سال نوری از ما فاصله دارد.

حلقه‌های زحل و شفق‌های قطبی

ااااااا

این تصویر شگفت انگیز از زحل حلقه‌های دقیق آن و همچنین یک شفق قطبی را نشان می‌دهد. شفق‌های قطبی در ناحیه قطب شمال زحل را نشان می‌دهد. ما همچنین شفق‌های قطبی را در مناطق قطبی خود در زمین، مانند شفق‌های شمالی، دریافت می‌کنیم.

چهره شبح آلود

این چهره شبح مانند در حال خیره شدن به ما از اعماق فضا به تصویر کشیده شد که در واقع یک تصویر نادر  است.

تلسکوپ فضایی

1314049_628

با نزدیک شدن به زمان پرتاب تلسکوپ فضایی جیمز وب، دوران تلسکوپ فضایی هابل به تدریج رو به پایان است.

تلسکوپ فضایی هابل به مدت 10 روز در سال 1995 نگاه خود را به سمت تکه ای کوچک و به ظاهر خالی از فضا معطوف کرد. نتیجه آن "میدان دید ژرف هابل" ، تصویری نه چندان خالی شامل حدود 3000 کهکشان کم نور بود.

هابل بیش از 30 سال است که در مرکز چنین اکتشاف قابل توجهی قرار داشته است، ترکیب جوی سیارات فراخورشیدی را تشخیص می دهد، و از طول موج های نور برای کمک به درک چگونگی شکل‌گیری ستارگان استفاده می کند.

با تکیه بر دانش هابل، ناسا اکنون در حال آماده شدن برای پرتاب جانشین آن است که به تلسکوپ فضایی نام جیمز وب شناخته می شود. این تلسکوپ فضایی جدید تیزبین‌تر برای کاوش و شناخته هرچه بیشتر کهکشان ها و شکار نور نخستین ستارگانی که میلیون ها سال پیش شکل گرفته اند، راهی فضا می شود.

با این وجود، تلسکوپ هابل برای چند دهه بهترین ابزار ما برای نگاه به عالم بوده است و در ثبت تصاویری شگفت انگیز از فضا نقش داشته است.

صخره کیهانی

1314048_914

این سحابی قرمز غول پیکر و همسایه آبی رنگ کوچک آن بخشی از یک منطقه بزرگ ستاره‌زایی در ابر ماژلانی بزرگ هستند که حدود 160 هزار سال نوری از سیاره زمین فاصله دارد. این تصویر با نام مستعار "صخره کیهانی" شناخته می شود زیرا به گفته ناسا سحابی قرمز رنگ شبیه به یک صخره مرجانی بنظر می رسد که در دریایی از ستارگان شناور است.

همپوشانی کهکشان ها

1314049_628

در این تصویر منظره ای نادر از همپوشانی کهکشان ها به نام اج ‌ جی ‌ سی 3314 ثبت شده است. این گونه به نظر می رسد که دو کهکشان در حال برخورد با یکدیگر هستند اما در واقع آنها ده ها میلیون سال نوری از هم فاصله دارند. برخلاف آنچه در این تصویر مشاهده می شود، این دو کهکشان در جهات کاملا متفاوتی حرکت می کنند و در مسیر برخورد با یکدیگر قرار ندارند.

خوشه ستاره ای آر136

1314050_997

در منطقه مرکزی سحابی رتیل که حدود 170 هزار سال نوری از سیاره زمین فاصله دارد، خوشه ای متراکم از ستارگان جوان وجود دارد که در پایین سمت راست تصویر دیده می شود. به گفته ناسا، بین صدها ستاره جوان، ستارگان آبی پرجرم‌ترین ستارگانی هستند که تاکنون در عالم کشف شده اند. در متراکم‌ترین و مرکزی‌ترین قسمت این خوشه، ستاره‌شناسان تعداد نه ستاره با جرمی 100 برابر بیشتر از جرم خورشید ما را کشف کرده اند.

سحابی پرده

1314051_249

بخش کوچکی از سحابی پرده ، بقایای یک ابرنواختر است که تقریبا هشت هزار سال قبل به واسطه مرگ ستاره ای با جرم 20 برابر بیشتر از جرم خورشید ما شکل گرفته است. امواج شوک و بقایای آن ابرنواختر، رشته های گاز یونیزه شده سحابی پرده را شکل داده اند. در این تصویر، رنگ قرمز مربوط به هیدروژن، سبز مربوط به سولفور و آبی با اکسیژن مرتبط است.

پژواک نور از یک ستاره ابرغول سرخ

1314052_672

این تصویر از ستاره ابرغول سرخ وی838 تک شاخ  تغییرات چشمگیری را در روشنایی ابرهای گرد و غبار اطراف آن نشان می دهد. این اثر که "پژواک نور" نامیده می شود، زمانی که ستاره به طور ناگهانی در ژانویه 2002 درخشش خود را افزایش داد از الگوهای گرد و غباری که تا پیش از این دیده نشده بودند، پرده‌برداری کرد.

وی838 تک شاخ به طور موقت به یکی از درخشان‌ترین ستاره های کهکشان راه شیری تبدیل شد – 600 هزار برابر درخشان‌تر از خورشید ما – پیش از آن که در آوریل 2002 درخشش آن محو شود.

جرم هربیگ هارو 24

1314053_331

ستارگانی که به تازگی شکل گرفته اند گاهی اوقات فواره ای باریک و داغ از گاز یونیزه شده را پرتاب می کنند و اثری شبیه به یک شمشیر نوری را ایجاد می کنند که به نام "جرم هربیگ هارو" شناخته می شود. ستاره جوانی که در مرکز این تصویر با گرد و غبار پوشیده شده است در کهکشان راه شیری و در فاصله حدود 1350 سال نوری از سیاره زمین قرار دارد.

سحابی پروانه

1314054_421

همانطور که ستارگان کوچک‌تر می میرند، لایه های بیرونی گاز خود را طی حدود 10 هزار سال به فضا پرتاب می کنند و هسته داغی به نام کوتوله سفید را پشت سر می گذارند. تشعشعات کوتوله سفید در مرکز این تصویر گاز در حال خروج را روشن می کند و آرایشی خیره کننده به نام سحابی سیاره ای را ایجاد می کند.

به گفته ناسا، این نام از روزهای اولیه ستاره‌شناسی گرفته شده است، زمانی که رصدگران فکر می کردند اشکال کم نوری که مشاهده کرده اند ممکن است مربوط به سیارات باشد. با تخمین دمای سطحی بیش از 400 هزار درجه فارنهایت (222204 سلسیوس)، ستاره مرکزی این سحابی سیاره ای یکی از داغ‌ترین ستاره های ثبت شده است.

سیاره مشتری و قمر اروپا

1314055_475

این تصویر نسبتا جدید از سیاره مشتری نه تنها لکه سرخ بزرگ شناخته شده آن، بلکه توفانی به رنگ سفید روشن و کشیده شده در عرض های جغرافیایی میانه شمالی را به تصویر می کشد که با سرعت 350 مایل بر ساعت (563 کیلومتر بر ساعت) به دور مشتری گردش می کند. همچنین، لکه سرخ جونیور زیر لکه سرخ بزرگ قابل مشاهده است.

قمر یخی اروپا که تصور می شود مواد بالقوه برای حیات را در خود دارد نیز سمت چپ سیاره مشتری قابل مشاهده است.

کوه اسرارآمیز

1314056_827

در سحابی کارینا (شاه‌تخته) ، هرج و مرج در بالای ستونی از گاز و گرد و غبار به ارتفاع سه سال نوری مشاهده می شود. تشعشعات سوزان و جریان های ذرات باردار از ستارگان تازه متولد شده فوق داغ در این سحابی ستون را شکل داده و فشرده می کند که موجب تشکیل ستاره های جدید در آن می شود.

به طور همزمان، ستون از درون پاره می شود زیرا ستارگان نوزاد که درون آن مدفون می شوند فواره هایی از گاز را موجب شده که جریان‌شان از قله های ستون قابل مشاهده است.

کهکشان های آنتن

1314057_221

تلسکوپ هابل برای سال ها مشغول مستند کردن ادغام دو کهکشان مارپیچی به نام "کهکشان های آنتن" بوده است. بنابر گزارش های ناسا، تعامل این دو کهکشان چند صد میلیون سال پیش آغاز شده و در طول این برخورد، میلیاردها ستاره شکل خواهند گرفت.

این برخورد به حدی شدید است که ستارگان از کهکشان های میزبان خود جدا شده تا جریانی کمانی بین این دو شکل بگیرد. نرخ تشکیل ستاره نیز به اندازه ای زیاد است که گفته می شود کهکشان های آنتن در یک وضعیت "انفجار ستاره ای" ، دوره ای که در آن تمام گاز درون کهکشان ها برای تشکیل ستارگان استفاده می شود، قرار دارند. این مرحله دائمی نخواهد بود و کهکشان ها نیز نمی توانند از هم جدا شوند. در نهایت، این دو کهکشان در هم ترکیب شده تا یک کهکشان بیضوی بزرگ شکل بگیرد.

ارسال نظر